Zomaar wat gedachten

‘Pfff, ik ben moe. Dadelijk naar bed. Lekker onder de wol. Hee, de hond; gelukkig al uitgelaten. Mijn ogen zijn droog. Komt door die lenzen. Ik verzorg die dingen niet goed. Mijn bril vind ik ook niet meer leuk, toch eens wat anders gaan kopen. Laseren misschien? Hmmm … nee. Schijterd! Morgen die coaching. Om een uur. Waar gaat de focus deze keer liggen? In ieder geval terugkijken op de gevoelsreflecties van B. Zit een stijgende lijn in, mooi! Hij moest van ver komen, angstig om zich kwetsbaar op te stellen. Ik heb zin in chips. Nee, niet doen word ik vadsig van! Rustig aan … Ik had nog willen schilderen vandaag. Even een creatieve uitspatting op het doek kletsen. Zoals Karel Appel, wat een barbaar. Wat een explosie, een expressie. Ik heb nog een boek van hem, waar ligt dat? Ach, ben toch te moe. Basquiat, Jackson Pollock, ook helden. De muziek is afgelopen, niks van gemerkt. Hoe lang zit ik hier al in de stilte? Wel een mooie cd, van The Civil Wars. Mooie vrouw ook, die zangeres. Beetje excentriek, houd ik wel van. Lekker ding. Wow! Milan-Arsenal, wat is de stand eigenlijk? Milan gaat winnen. Met of zonder Seedorf? Intrigerende kerel die Clarence. Nog even wat oefeningen doen; rekken, strekken, even schudden, beetje Kundalini–achtige dingetjes. Dan mijn bed in. Hopelijk slaapt M. al. Ze was moe, maakt zich wat te druk deze tijd. Tobbertje! Morgen even mijn vader en moeder bellen. Gaan weer op vakantie, naar de zon. Fijn, heb ik ook zin in. Volgende week naar Parijs. Klein eindje rijden. Ik hoop dat O. zich gedraagt want hij zit flink in de contramine de laatste tijd. Driftkikker; heeft hij van mij. Ik heb een slecht voorbeeld gegeven. Oh, wat ben ik weer streng voor mezelf. Wat is eigenlijk lekkerder Venz hagelslag of die van De Ruijter? Maakt niet uit. Allebei. Maar De Ruijter heeft meer traditie. Ik dwaal af. Morgenvroeg even perssinaasappels halen. Verse jus, is gezond. Vrijdag weer the Voice Kids. Saaaaai! Geen trek meer in die talent-achtige programma’s. Kan De Mol niets anders verzinnen? Iets educatiefs, een verfijnd programma over cultuur. Of diepte interviews of portretten. Maar ja, de kinderen willen het zien. Ik heb trek. Geen Mars, dat valt zo zwaar. Word ik misselijk; niet voor het slapen gaan. Ben wel blij dat ik weer in die schrijfflow zit. Januari was klote; kwam niks uit mijn handen. Gek werd ik ervan. Balen dat we niet gaan skiën dit jaar. Phoe, niet aan denken, word ik chagrijnig van. A. wil ik ook nog even bellen, even bijpraten. Ben benieuwd of de verbouwing klaar is. Zal wel mooi zijn geworden. En zijn vader was toch ziek. Arme man. Ook alweer tegen de tachtig jaar. I. wil ik ook nog spreken, over die belastingaangifte. Even een lijstje maken, anders vergeet ik het, chaoot! De hond nog in de bench doen. Koude voeten, de verwarming staat al lager. Okay, naar bed. Opstaan en naar boven toe. Vooruit, de dag is klaar. En de oefeningetjes nog. Of een korte meditatie. Is belangrijk. De ontbijtbordjes staan al klaar. Heeft M. gedaan; de schat! Ik doe eigenlijk geen donder in het huishouden. Weer streng. Man, ga tukken! Oh wacht, weer eens wat vaker gaan netwerken. Is net werken dat netwerken. Hahaha. Even opschrijven, morgen openhaardhout halen. Hup, naar boven.’

Herkenbaar zo’n gedachtestroom? Ik heb hier amper een paar minuten van mijn gedachten geregistreerd. Uit onderzoek blijkt dat een gemiddeld mens 60.000 gedachten heeft per dag; dat zijn ongeveer veertig gedachten per minuut. Bijna 90% hiervan blijkt dezelfde trant van de gedachten van de dag ervoor te hebben, en die weer van de dag daarvoor, et cetera. Er is dus weinig ruimte voor iets nieuws. Geen wonder dat we het leven soms saai vinden!

Uit onze omgeving komen extreem veel impulsen op ons af. Onze gedachten worden er continu mee gevoed. De verleiding is groot om met een gedachte mee te gaan; in gedachten heb ik bij OP1 aan tafel gezeten om de coronacrisis te bespreken, had ik toch de kwaliteiten om profvoetballer te worden en heb ik een geanimeerd gesprek gevoerd met onze koning (te bizar!). Vaak leidt het tot dagdromen, mijmeren, analyseren, overdenken, peinzen, en dergelijke, en dit heeft wel degelijk een functie. We kunnen echter in vicieuze cirkels verstrikt raken omdat de meeste gedachten gebaseerd zijn op gewoontes. Tenzij je anders gaat denken, ben je voorbestemd om elke dag dezelfde realiteit te leven. Best een confronterend idee!

In onze gedachten voldoen we meestal niet helemaal, zijn we inadequaat of niet capabel, willen we falen het liefst vermijden en veroordelen we onszelf omdat we niet goed hebben gehandeld of het juiste niet hebben gezegd. Met onze gedachten creëren we onze werkelijkheid. Dus ook onze toekomst wordt bepaald door onze (huidige) gedachten. Alleen hier kunnen wij dus invloed op uitoefenen. Ik weet dat ik vaak mijn positieve gedachten heb genegeerd en er voor koos mij te focussen op mijn negatieve gedachten. Hoe zou op dit moment mijn leven veranderen als ik dit zou omdraaien?

Aan mijn energie kan ik merken bij welke gedachten ik aanhaak. Bij negatieve gedachten loop ik leeg en trek ik mij terug, bij positieve gedachten kom ik in beweging. En toch is de switch soms lastig te maken. Positieve en negatieve gedachten bestaan namelijk naast elkaar en schieten soms tegelijkertijd door ons hoofd. Verwarrend is dat! Negatieve gedachten zijn vaak dieper ingesleten, en we doen er makkelijker een appèl op. Ze kunnen pas vervagen als we daar positieve gedachten tegenover stellen, en daarin bevestigd worden. Zo ontstaat er ruimte voor een andere mogelijkheid, een nieuwe manier waar we in mogen geloven.

Hoewel het soms net pingpongen is en er dus polariteit ontstaat tussen negatieve en positieve gedachten kunnen we ze samenbrengen door beide gedachtestromen te erkennen: ‘Ja maar … ik twijfel vaak en ik kan moeilijk knopen doorhakken, en toch … heb ik ook laten zien daadkrachtig en besluitvaardig te zijn’. Het is uiteindelijk aan ons om te kiezen voor een stroming ...

Om mijn dromen te verwezenlijken helpt het mij om met aandacht mijn gedachten over mijzelf en mijn omgeving de revue te laten passeren. Stilstaan bij wat ik over mijzelf en anderen denk én over hoe ik denk dat anderen over mij denken. Zonder ergens bij aan te haken. Met die nieuwsgierigheid en verwondering word ik vanzelf ontvankelijk voor iets nieuws; ideeën, perspectieven, aanpakken, meningen en dergelijke. Dit nodigt mij uit om te onderzoeken, te experimenteren en uit te proberen.

Sinds een paar jaar doe ik minimaal eens per week iets wat ik nooit eerder gedaan heb. Hoewel ik graag nog eens wil bungeejumpen of de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella wil lopen zoek ik meestal iets kleins, iets simpels maar wel iets met impact. Ik wil voor mij lastige drempels beslechten door bijvoorbeeld vriendelijk goedendag te zeggen tegen mijn nukkige overbuurman, of zoals pas geleden, toen ik een onbekende medepassagier in de trein complimenteerde met haar prachtige schoenen. De reactie van de ander waardeer ik maar is eigenlijk niet eens zo belangrijk, ik kijk vooral naar wat het met mij doet als ik iets nieuws, iets anders probeer. Op den duur kijk ik anders tegen mijzelf aan en denk ik anders over mijzelf. Hoewel het leven ons deels overkomt neem ik het hiermee ook een beetje bij de hand.

Ik stel mijzelf daarom weer eens de vraag aan welke gedachten ik nu aandacht ga geven zodat mijn toekomst weer een iets andere wending krijgt.