Prutsers, klungels en sukkelaars

Okay, ik zal ervoor uitkomen; ik ben een ongelooflijke prutser, een gigantische klungel, écht een sukkelaar. Het klinkt misschien wat overdreven maar laat ik de superlatieven weg dan klopt hetgeen dat overblijft toch echt. Dat ik niet perfect ben weet ik maar wat maak ik er af en toe een puinhoop van.

Natuurlijk voel ik mij gezegend; ik mag profiteren van een paar mooie kwaliteiten en talenten. Sommige dingen kan ik goed; in coachingsessies weet ik vaak tot de kern van een probleem te komen door scherpe vragen te stellen, ik ben een leuke ‘stoei en ravot-papa’ voor mijn kinderen en mijn vrouw waardeert mijn empathische vermogen. Maar … ik ben ook een grote chaoot en echt spontaan kan ik mijzelf niet noemen. Op veel vlakken kom ik niet uit de verf en daar is (voor mij!) goed mee te leven. Alleen soms ... gisteren bijvoorbeeld waren mijn twee dochters elkaar verschrikkelijk aan het klieren. Wat ik ook deed; corrigeren, grenzen stellen, confronteren, negeren, roepen … ze stopten niet. Zelfs toen ik aangaf dat ik niet meer wist hoe ze te bereiken, lieten ze mij volledig links liggen en gingen ze door met treiteren. Toen ik mij net bedacht dat ik de situatie van mij af moest laten glijden zei mijn oudste dochter lachend; ‘Ach pap, je had eigenlijk nooit aan kinderen moeten beginnen’. De moed zakte mij in de schoenen en ik betrapte mijzelf erop dat ik mijn gestuntel maar moeilijk kan aanvaarden. Als zogenaamd ‘doorgewinterd’ trainer/coach en zelfs afgestudeerd psycholoog, heb ik soms simpelweg niet in de smiezen wat een ander nodig heeft. Voor mijn naasten wil ik het graag (te) goed doen en dan heb ik de neiging om vooral voor hen te bedenken wat goed voor ze is. Wat maak ik het mijzelf en de ander dan toch moeilijk, uiteindelijk breng ik er dan niets van terecht.

De lat ligt soms erg hoog en meestal leggen we hem daar zelf, of het nou gaat over professionaliteit, intellect, schoonheid, materieel bezit, spiritualiteit, persoonlijke groei, seksualiteit, opvoeding of vriendschap. Een vriend van mij werkt in de modebranche. Hij is een op en top ‘fashionisto’, alles wat hij draagt is een perfecte match. Hij heeft ook wel eens een ‘bad hair day’ maar dan wel binnen de vier muren van zijn huis. Als hij in een joggingbroek de deur uitgaat dan klopt het plaatje tot in de puntjes; zelfs zijn schoenveters zijn afgestemd op zijn brilmontuur. Mijn vriend wordt wel eens moe van zichzelf en van de ‘fashion bubble’ waar hij deel van uitmaakt en toch vindt hij dat hij gekleed hoort te gaan volgens de laatste modetrends. Niemand zal bijvoorbeeld ooit aan hem merken dat hij liever in een hobbezak de straat op wil. Zijn persoonlijke top secret!

Als het behalen van idealen leidend wordt dan is de kans groot dat we concessies gaan doen aan onze diepere wensen. Zo werkt het bij mij in ieder geval. Tijden heb ik s’ ochtends en s ‘avonds aan yoga gedaan en gemediteerd. Ooit ben ik na een donkere periode hiermee begonnen. Mijn angsten en neerslachtigheid verdwenen geleidelijk, ik werd energieker en daarmee maakte ook de ‘spirituele topsport’ zijn intrede. Er was namelijk progressie te boeken op het ‘pad der verlichting’. Stoppen was geen optie want dagelijks mediteren is toch het voorschrift van menig goeroe of meester? Een yoga-junk, een meditatieslaaf was geboren, en ook een ‘show off’ naar de buitenwereld. Doelgericht mediteren was fnuikend voor mij … althans op de manier waarop ik het aanpakte. Ik richtte mij nog wel op de meditatietechniek maar ik draaide zaken om; zijn in het ‘hier en nu’ werd ‘nu van hier naar daar’. Ik was bezig om in de toekomst iemand te worden (een verlicht meester misschien, geen idee wat dat inhield) en ging voorbij aan wie ik op dat moment was. Omdat mijn leven toen moeilijk te dragen was ben ik gestart met een ‘karavaan van wanhoop’ op zoek naar troost voor mijn ellende. Uiteindelijk haakte ik af omdat ik mijn wonden verhulde en mijn waarheid verdoezelde. Het resulteerde in valse bevrediging en … de lol was ver te zoeken.

Na een lange break zonder het ‘heilige moeten’ ontstond er een soort ‘fuck it!’ (lees John Parkin) naar de gelofte die ik gebroken had. Mijn leven veranderde voortdurend dus ook mijn geloftes; deze dikke middelvinger bracht opluchting. Natuurlijk zag ik de tegenslag en teleurstelling in mijn leven en voelde ik de daarbij horende pijn en het verdriet maar ik nam de dingen niet meer zo Ernstig (‘what’s in a name?’). Want hoe ernstiger ik zaken nam, hoe moeilijker ik ervan verlost raakte en hoe harder ik ging klussen om ergens te geraken. Ik verliet mijn ‘karavaan van wanhoop’ en sloot aan bij een ‘stoet van feestvierders’, ook dankbaar en erkentelijk voor de schoonheid om mij heen, voor de gift van het leven, mijn leven. Ik kon weer hartelijk lachen, ook om mijzelf, en ik omhelsde het adagium van mijn vriend Lucas; ‘Doe de dingen met pret’.

Ik heb geleerd mijn zegeningen te tellen, vooral omdat het soms verrekte klote met mij ging. Maar ook ik leef nog steeds wel eens met het idee dat ik beter kan doen alsof er helemaal niks met mij aan de hand is. Of dat ik niet mag erkennen dat ik iets niet in de vingers heb. Eigenlijk stap ik met veel gestuntel door het leven. En dit kan niet alleen voor mij gelden. Zijn we eigenlijk niet allemaal leugenaars die voor elkaar verzwijgen dat niet alles prima gaat of dat niet alles simpelweg lukt. En dat we niet perfect of normaal zijn valt waarschijnlijk nog best te accepteren. Maar ineens eerlijk durven zijn over ons gepruts en over de leugen die we eigenlijk leven … dat toegeven en gewoonweg toelaten dat we klungels zijn die simpelweg maar wat gelukkig willen zijn, dat is een hele stap … maar wel een mooie en moedige stap. En als we dan eindelijk onze échte dromen durven zien en daar dan voor gaan zoals Thelma en Louise die met hun ’66 blue Thunderbird convertible vol gas richting het ravijn knalde. Alles of niets … ook al zijn de verwachtingen van onze omgeving totaal anders, en dat we dit dan durven delen met onze geliefden, onze naasten, als we écht durven zeggen wat we willen, welke behoeften we ook hebben, dán, misschien, wellicht ... Of kan het eigenlijk toch niemand iets schelen?

Oh ja, en maakt dat wat uit?

Ik ben een ‘hardcore’ prutser. En jij?

Inspiratie: Wim Helsen, ‘Het uur van de prutser’