Hard gelag
Mijn vader was een harde werker. Rond zijn vierentwintigste begon hij voor zichzelf; hij werkte toen bijna 150 uur per week. Elke dag werkte hij van zes uur s’ochtends tot middernacht. Behalve op vrijdag. Hij begon dan wel op hetzelfde tijdstip alleen werkte mijn vader dan in een ruk door tot zaterdagmiddag vier uur. Daarna was hij vrij. Zondagochtend deed hij zijn administratie, en op zondagmiddag genoot hij nog even van het samenzijn met mijn moeder. Drie jaar hield hij dit vol tot hij op een dag van vermoeidheid van de trap viel en daarna bijna drie weken achtereen heeft geslapen. Vanaf dat moment mocht het van mijn vader een tandje minder maar tot op de dag van vandaag is mijn vader er nog steeds verbaasd over dat hij van die trap af donderde … .
Hard werken heb ik niet van een vreemde. Ook ik heb het in mij om bergen werk te verzetten, weet ik nu. Toch heb ik jarenlang het idee gehad dat ik helemaal niet van aanpakken wist. Een negen tot vijf mentaliteit had ik niet en ik wist dat ik best een groot verantwoordelijkheidsgevoel had maar mijn werkethos kwam naar mijn idee grotendeels overeen met die van collega’s. Okay, soms ging ik iets verder dan anderen maar dat kwam maar incidenteel voor. Zeventig uur werken per week was standaard met af en toe een uitschieter naar boven. Maar in vergelijking met mijn vader had ik mezelf goed in de hand, vond ik.
Kort na de geboorte van mijn zoon, bijna zeventien jaar geleden, ging ik onderuit. Op een ochtend werd ik wakker en kon ik niet uit mijn bed komen. Het duurde ruim een half uur voordat ik met de hulp van mijn vrouw op mijn benen stond. Mijn lijf was van top tot teen verstijfd, elke spier stond strak van de spanning. Ik kon amper bewegen. Toen ik mijn leidinggevende belde gaf ik aan met een paar dagen terug te zijn. ‘Wat last van mijn rug’, was mijn reactie.
Met hulp van de huisarts kon ik direct bij een fysiotherapeut terecht; een gedegen professional die op redelijke termijn mijn bewegingsapparaat weer op orde zou krijgen ... hoopte ik. Na twee weken behandelen ging het mij niet snel genoeg en besloot ik op aanraden van een vriend de fysiotherapie te combineren met bindweefselmassage. Tijdens deze eerste sessie gaf ik mij geleidelijk over aan de diepe massagevorm die het strakke en verkleefde bindweefsel in mijn lijf losmaakte. Op den duur ontspande ik en merkte ik dat ik niet bezig was met allerlei dingen die nog gedaan moesten worden. Ik lag te dagdromen en zag in mijn gedachten een klein jongetje met halflang haar lachend rondrennen in het bos. Op het moment dat ik mij afvroeg wie dat kereltje was zei de massagetherapeut; ‘Gek hè, dat wij volwassen mannen zoveel op onze schouders nemen en dat we dat kleine jongetje in onszelf volledig vergeten …’. De tranen rolden over mijn wangen.
Daar lag ik dan, huilend op de massagebank van Robin; iemand die ik een half uur eerder voor het eerst had ontmoet. Terwijl ik mij langzaamaan bedacht dat er met mijn rug an sich weinig aan de hand was, wist ik dat ik veel verder van huis was dan ik in eerste instantie wilde toegeven. Als psycholoog, trainer, coach en yogadocent, iemand met genoeg bagage om redelijk in balans in het leven te staan zou je zeggen, had ik mijzelf de laatste jaren flink in de steek gelaten.
De laatste jaren van mijn leven waren een gekkenhuis geweest; de ene heftige gebeurtenis was nog niet achter de rug of de andere stond alweer voor mijn neus. Ondanks dat ik soms merkte dat er een heftige achtbaan van emoties voor mij stond stapte ik niet in het achtbaan-karretje. Er was geen tijd en ruimte voor deze ballast, het zou teveel ineens zijn dus mijn ratio nam het snel over; verstand op nul en blik op oneindig. Mijn doelgerichtheid gecombineerd met mijn focus op resultaat en het vermogen om vooral bezig te zijn met wat anderen nodig hadden, maakte dat ik voornamelijk op de ‘overleven’-stand stond. En dat kon ik als de beste; ik bleef immers overeind en er was ogenschijnlijk niets met mij aan de hand. Echter was ik ver verwijderd geraakt van mijzelf en volledig afgesloten van mijn gevoelens en behoeftes. Frustratie, pijn en verdriet onderdrukte ik en wat ik nou eigenlijk echt wilde in mijn leven wist ik ook niet meer. Fatsoenlijk kunnen nadenken over mijzelf was er niet meer bij, hoewel mijn kop telkens aangaf dat het hartstikke goed met mij ging. Zo probeerde ik mijzelf te overtuigen. Deze verwarrende worsteling werd mij bijna fataal. Gelukkig heeft mijn lijf uiteindelijk een beslissing voor mij genomen en gezegd; ‘Ernst, als jij niet stopt dan stop ik wel’. Een hard gelag. Ik ben ruim acht maanden uit de running geweest, en heb opnieuw voor mezelf leren zorgen.
Opmerkingen