Een trouwe vriend

‘Zo, daar lopen we weer. Even samen door het bos, mijn goede vriend en ik. Elke keer geniet ik er weer van … een beetje wandelen. Of lekker hardlopen … ja … dat doen we soms ook … De longen volpompen met zuurstof, rennend langs de bomen en struiken, door de plassen, de modder. Gewoon het verstand op nul en de blik op oneindig. En dan op het eind volledig buiten adem zijn. Haha, heerlijk! Soms zijn we overmoedig en dan trekken we zelfs nog sprintjes. Joh, kapot zijn we dan! Maar meestal komen we in het bos om te kuieren. Tja, ik kijk elke keer uit naar ons rondje.

Vaak lopen we zwijgend in de natuur en hoeven we niet veel te zeggen. Aan een blik of een half woord hebben we genoeg. Dat gebeurt vanzelf als je elkaar zo goed kent. Mooi hé? Eens kijken, waar is mijn maatje nou? Zal je net zien dat ik hem uit het oog verlies. Hier op bekend terrein is dat niet erg maar we zijn ook een keer gaan wandelen op de Veluwe. Een lange trektocht was dat en toen raakten we elkaar kwijt. Het duurde wel even voordat we elkaar gevonden hadden. Nou heb ik niet zo’n goed ontwikkeld richtingsgevoel dus toen voelde ik mij wat ongemakkelijk, misschien werd ik zelfs een beetje paniekerig. Hij heeft dat niet. Ah, ik heb ‘m in het vizier, daar loopt’ie. Je ziet, we gaan ook onze eigen gang in het bos. Je moet elkaar een beetje de vrijheid geven, toch? Haha.

Nu ik erover nadenk besef ik mij dat hij meer de leiding neemt als we hier lopen. Hij loopt in een iets hoger tempo en beslist of we links- of rechtsaf gaan. Tuurlijk, af en toe wil ik iets anders en dan sputter ik tegen maar snel zitten we dan weer op een lijn. Ik draai altijd snel de knop om. Maar meestal doen we toch wat hij wil, ja … mijn vriend is best een pusher. Niet dat ik alleen maar zo’n meegaand typje ben … nee, dat is het niet. Ben ik het ergens niet mee eens of wil ik iets niet dan laat ik het zeker merken. Ik kan dan best stevig reageren hoewel ze het dan wel bont moeten maken, hoor. Ach, vaak ben ik snel weer paraat voor het volgende, wat dat ook mag zijn. Ik kan mij makkelijk losmaken van de dingen. Houd er niet zo aan vast. Een beetje makkelijk misschien? Nee, flexibel ben ik, dat klinkt beter. Best een prettige eigenschap, vind ik.

Ja, we kunnen goed met elkaar opschieten terwijl we totaal andere types zijn. Waarschijnlijk zorgt dat ervoor dat het werkt tussen ons. Dat het klikt. Een druktemaker kan ik mijzelf bijvoorbeeld niet noemen, nee. Terwijl mijn vriend toch wel een haantje is. Voor hem is het belangrijk dat hij zijn stempel ergens op kan drukken … of zijn mening kan geven. Ik moet daar vaak om lachen. Volgens mij zit er onzekerheid onder die geldingsdrang, onder dat ‘moeten’ scoren. Of dat eeuwige streven naar geluk bij veel mensen, ook zo’n opgave, pffff. Mijn vriend heeft er ook een handje van. Dat verlangen alleen al maakt mensen terneergeslagen. Misschien is dat de reden dat hij regelmatig zijn hart wil luchten. Dan heeft hij weer plannen voor iets gemaakt, voor zijn werk bijvoorbeeld. En dan gaat het niet zoals gedacht en dat geeft weer stress. Tja, wat moet je ermee? Ik ben meer van; ‘Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat’.

Ik doe eigenlijk vooral wat in mij opkomt. Heel impulsief en dan zie ik wel wat er van terecht komt. Dat vind ik fijn. Ik leef wat simpeler, denk ik. Verwacht ook niet veel en dan hoef ik ook niet zo te tobben zoals hij. Verwachtingen zorgen alleen maar voor teleurstellingen. Heb ik geen zin in. Simpel toch. Tja, ik ben heel tevreden en voor mij hoeft ook niet zoveel. Ik ben bijvoorbeeld ook niet echt ambitieus, wil ook niks ‘worden’ … als je begrijpt wat ik bedoel. Hij wel, een goede baan, veel verantwoordelijkheid. Daarentegen ben ik wel passievol in sommige dingen. Ik ben bijvoorbeeld een fervent jager, dat is een grote hobby van mij. Niets mooiers dan met een groep de bossen en velden in te trekken. De hele dag actief op zoek naar wild. In die liefhebberij kan ik mijzelf helemaal kwijt. Eenmaal bezig dan ben ik op en top geconcentreerd en niet van mijn stuk te brengen. En het maakt mij ook niet uit wat anderen van jagen vinden. Boeit mij echt niet. Mijn vriend die kan dat bijvoorbeeld weer wel, zich druk maken over wat anderen denken en vinden.

Kijk, hier staan veel bramenstruiken. Als ze vol staan dan plukken we meestal bramen en die eten we dan samen op. Dat delen geeft een gevoel van … euh … het heeft iets vriendschappelijks, natuurlijk. Ja … klinkt misschien raar maar eerlijk is eerlijk, dan voel ik verbondenheid. Dat heb ik niet met iedereen. Ik ben ook heel loyaal, ik zal hem niet snel laten vallen. Als er wat is, als hij down is of zo, dan ben ik er. Ik ben heel zorgzaam naar hem. Maar … hij zal mij ook niet laten zakken, trouwens. Hij is er ook voor mij, dat weet ik zeker.

Ach ja, … volgens mij ben ik toegankelijker dan mijn vriend en daarom kom ik vriendelijker over. Ik ben geen allemansvriend maar ik kan het eigenlijk al snel gezellig hebben met iemand. Daar heb ik niet veel voor nodig. Terwijl hij wat norser is, het duurt even voordat hij ontdooit. Misschien is gereserveerd een beter woord. Hij kijkt eerder de kat uit de boom. Wacht eerst af hoe anderen reageren. Ik heb dat totaal niet; ik ben open, spontaan en treed anderen zo tegemoet. Hierdoor benaderen de meesten mij ook op die manier. Ja, die vlieger gaat eigenlijk bijna altijd wel op.

Weet je, als iemand mij afwijst dan ben ik niet snel uit het veld geslagen. Vind ik prima. Bij mijn vriend is dat wel anders; die gaat dan de situatie analyseren. Hij wil het snappen. Dat zie ik vaak bij hem. In het bos bijvoorbeeld is hij niet altijd even opmerkzaam. Ik probeer dan zijn aandacht te krijgen, pas geleden zag ik bijvoorbeeld een ree, maar dan is hij in gedachten verzonken. Dan laat ik hem maar even. Het is ook belangrijk om dingetjes op een rijtje te zetten. Dat snap ik best. Maar dat gepeins soms, dat kan toch niet goed zijn? Ik bedoel … waarom zou je jezelf allerlei vragen stellen? Ik doe het nu ook maar vaak heeft het geen nut. Analyseren wordt al snel psychologiseren met al die ‘waarom en hoe’ vragen. Ik hoef geen uitgebreide analyse. Laat gaan, man … zonder die vragen accepteer ik de dingen juist makkelijker. Sommigen vinden dat oppervlakkig of onverschillig maar ik ervaar het als verdiepend. Weet je, gedane zaken nemen toch geen keer, dat heb ik wel geleerd. Soms doet iets pijn aan je donder en soms niet. Dat kan je toch niet uit de weg gaan. Alsjeblieft, niet te moeilijk! Aanvaard wat je niet kan veranderen … en verander wat je niet kan aanvaarden. Maar verander niet teveel alsjeblieft, haha! Of is dit een te simpele tegelwijsheid? Ach, ik ben ook simpel, haha.

Joh, zo zit het eigenlijk … … ik wil mij niet op de borst kloppen of zo, maar als mijn vriend echt naar mij kijkt dan ziet hij dat ik relaxter in het leven sta dan hij. Ik aanvaard het meer en geniet ook wat intenser, vooral van de kleine dingen. Ik ben meer op m’n gemak en dat weet hij best. Juist dat gun ik hem ook. Misschien mag mijn vriend wat vaker een voorbeeld aan mij nemen. En dat bedoel ik niet vervelend of arrogant. Ach, komt tijd, komt raad.

Trouwens, ik heb mij nog niet voorgesteld … ik heet Moos … een driejarige Jack Russell Terriër. En daar loopt mijn baasje, Ernst. Leuk je te ontmoeten!’